Twee jaar loondoorbetaling bij ziekte: waarom investeren in ergonomische hulpmiddelen vaak goedkoper is dan niets doen

Een elektrische trekker van €4.500 wordt binnen een bedrijf soms gezien als een flinke investering.

Een medewerker die dagelijks zware karren trekt, rolcontainers verplaatst of materialen duwt?

Dat wordt vaak gezien als onderdeel van het werk.

Totdat die medewerker klachten krijgt.

Dan verandert de rekensom ineens compleet.

Zeker in Nederland, waar werkgevers bij langdurige ziekte maximaal twee jaar verantwoordelijk kunnen zijn voor de loondoorbetaling en samen met de werknemer verantwoordelijk zijn voor de re-integratie. De directe kosten zijn daarbij slechts een deel van het verhaal. Uitval zorgt ook voor vervanging, productiviteitsverlies, extra druk op collega’s en verstoring van de dagelijkse operatie.

Dat maakt een interessante vraag relevant:

Wanneer is een hulpmiddel van enkele duizenden euro’s werkelijk duur? Voor de aanschaf, of wanneer je het níét aanschaft?

1. Ziekteverzuim: Nederland versus Duitsland, België en Frankrijk

Wie naar de Nederlandse regels rondom ziekte kijkt en deze vergelijkt met enkele omringende landen, ziet aanzienlijke verschillen in de manier waarop de financiële verantwoordelijkheid wordt verdeeld.

Nederland: maximaal twee jaar loondoorbetaling

In Nederland betaalt een werkgever bij ziekte maximaal twee jaar loon door.

Wettelijk ontvangt een werknemer in beide ziektejaren minimaal 70% van het loon. In het eerste ziektejaar geldt daarbij minimaal het minimumloon. Via een cao of arbeidsovereenkomst kan zijn afgesproken dat een hoger percentage wordt betaald.

Daar blijft het niet bij.

Werkgever en werknemer zijn in die eerste twee ziektejaren samen verantwoordelijk voor de re-integratie. Daar horen bijvoorbeeld begeleiding, een plan van aanpak, voortgangsgesprekken en eventuele aanpassingen van het werk bij.

Dat maakt langdurige uitval voor een Nederlands bedrijf niet alleen een HR-vraagstuk, maar ook een financieel en operationeel risico.

Externe bron: Rijksoverheid – regels en verplichtingen bij ziekte

Duitsland: werkgever betaalt in beginsel zes weken door

In Duitsland geldt een andere verdeling.

Bij ziekte betaalt de werkgever in beginsel maximaal zes weken het salaris door. Is de werknemer daarna nog arbeidsongeschikt en wettelijk verzekerd, dan kan de Krankenkasse de betaling van Krankengeld overnemen.

Dat betekent niet dat ziekte voor een Duitse werkgever geen kosten veroorzaakt. Het financiële risico van langdurige ziekte is alleen anders verdeeld dan in Nederland.

Externe bron: Gesund.bund.de – Krankengeld en loondoorbetaling bij ziekte

België: meestal een veel kortere werkgeversperiode

Ook België kent een systeem van gewaarborgd loon.

Voor veel bedienden met een contract voor onbepaalde tijd of een contract van minimaal drie maanden betaalt de werkgever gedurende de eerste 30 dagen het normale loon door. Voor arbeiders en bepaalde tijdelijke werknemers gelden andere percentages en voorwaarden. Daarna speelt de ziekte- en invaliditeitsverzekering een grotere rol.

Daarom is het iets te eenvoudig om te zeggen dat iedere Belgische werkgever exact 30 dagen 100% loon betaalt. De precieze regeling hangt af van het type werknemer en arbeidsovereenkomst.

Externe bron: Belgische FOD Werkgelegenheid – gewaarborgd loon bij ziekte

Frankrijk: sociale zekerheid en werkgever delen de lasten

Frankrijk werkt weer anders.

Een zieke werknemer kan onder voorwaarden dagvergoedingen ontvangen vanuit de sociale zekerheid. Daarnaast kan de werkgever verplicht zijn een aanvullende vergoeding te betalen.

De duur daarvan hangt onder andere samen met het aantal dienstjaren. Volgens de algemene regeling loopt deze aanvullende periode bijvoorbeeld vanaf 60 dagen bij één tot vijf dienstjaren op tot maximaal 180 dagen vanaf 31 dienstjaren. De werkgever vult daarbij, onder voorwaarden, de uitkering vanuit de sociale zekerheid aan. Cao’s kunnen gunstigere regelingen bevatten.

Externe bron: Service-Public.fr – ziekte en vergoeding voor werknemers

2. Waarom langdurige uitval voor Nederlandse werkgevers zwaar kan wegen

Het verschil wordt vooral zichtbaar wanneer een medewerker niet een paar dagen, maar maandenlang uitvalt.

De kosten van ziekte bestaan namelijk uit meer dan alleen salaris.

Denk bijvoorbeeld aan:

• loondoorbetaling;
• kosten voor arbodienst en begeleiding;
• re-integratie;
• vervangend personeel;
• overuren bij collega’s;
• productiviteitsverlies;
• verstoring van productie of logistiek;
• extra planning en administratie;
• opleiding en inwerken van tijdelijke vervanging.

En er is nog een kostenpost die minder gemakkelijk in een Excel-sheet verschijnt:

de investering die je door deze kosten níét kunt doen.

Geld dat naar langdurig verzuim gaat, kan niet tegelijkertijd worden gebruikt voor een nieuwe medewerker, automatisering, uitbreiding van de productiecapaciteit of verbetering van het logistieke proces.

Vooral voor mkb-bedrijven kan langdurige uitval daarom hard aankomen.

3. Fysieke belasting blijft een groot probleem

Het onderwerp wordt nog belangrijker wanneer we kijken naar de oorzaken van werkgerelateerde klachten.

Uit cijfers van TNO blijkt dat fysieke belasting nog altijd veel voorkomt op Nederlandse werkvloeren.

In de in 2025 gepubliceerde factsheet meldt TNO dat 37% van de werknemers fysiek belastend werk doet, bijvoorbeeld door kracht te zetten, herhaaldelijke bewegingen te maken of in een ongemakkelijke houding te werken.

Daarnaast heeft 60% van de werknemers klachten aan het bewegingsapparaat. Bijna een kwart van de werkgerelateerde verzuimdagen hangt volgens TNO samen met lichamelijk zwaar werk.

Dat zijn geen kleine aantallen.

Zeker niet in sectoren waarin medewerkers dagelijks:

• zware rolcontainers verplaatsen;
• karren met onderdelen trekken;
• afvalcontainers manoeuvreren;
• producten tussen afdelingen transporteren;
• goederen vanaf een productielijn verplaatsen;
• zware lasten tillen;
• materiaal op pallets positioneren.

De belasting van één handeling lijkt soms mee te vallen.

Maar een medewerker voert die handeling misschien 30, 50 of 100 keer per dag uit.

Vijf dagen per week.

Jaren achter elkaar.

Externe bron: TNO – actuele cijfers over fysieke arbeidsbelasting

4. Van reageren op klachten naar het voorkomen ervan

Veel bedrijven komen pas in actie nadat iemand klachten heeft gekregen.

Een medewerker krijgt last van zijn rug.
De bedrijfsarts wordt ingeschakeld.
Er wordt gekeken naar aangepast werk.
Misschien wordt tijdelijk iemand anders ingezet.

En vervolgens wordt onderzocht of de werkplek aangepast kan worden.

Logisch.

Maar eigenlijk zijn we dan al te laat.

Een interessantere vraag is:

Kunnen we een deel van die fysieke belasting wegnemen voordat iemand klachten krijgt?

Daar komen ergonomische hulpmiddelen in beeld. Denk aan elektrotrekker, elektrische karren of tilhulpen.

Hulpmiddelen hoeven medewerkers niet te vervangen.

Integendeel.

Het doel is juist om medewerkers het zware, repeterende en fysiek belastende gedeelte van hun werk uit handen te nemen.
De medewerker blijft denken, sturen, controleren en uitvoeren.

Alleen hoeft zijn lichaam niet meer iedere dag als motor te functioneren.

5. Wat elektrische trekkers en elektrische karren kunnen veranderen

Neem het verplaatsen van een zware kar.

Een kar van enkele honderden kilo’s kan op een gladde, vlakke vloer misschien redelijk eenvoudig rollen.

Maar de praktijk ziet er vaak anders uit.

Er zijn drempels.
Bochten.
Hellingen.
Beschadigde vloeren.
Volle karren.
Beperkte manoeuvreerruimte.

En regelmatig moet een kar eerst vanuit stilstand in beweging worden gebracht.

Juist die piekbelasting kan zwaar zijn.

Een elektrische trekker kan de benodigde trek- of duwkracht voor de medewerker aanzienlijk verminderen.

In plaats van zelf honderden kilo’s in beweging te moeten brengen, bedient de medewerker het hulpmiddel en levert de elektromotor de benodigde kracht.

Hetzelfde geldt voor elektrische karren.

Bij regelmatig intern transport kan elektrificatie niet alleen fysieke belasting verminderen, maar ook het werkproces voorspelbaarder en efficiënter maken.

Dat is interessant in onder andere:

• productiebedrijven;
• magazijnen;
• logistieke centra;
• ziekenhuizen;
• wasserijen;
• voedingsmiddelenbedrijven;
• technische dienstverleners;
• automotive;
• afvalverwerking;
• assemblagebedrijven.

Het gaat dus niet alleen om ergonomie.
Het gaat ook om procesverbetering.

6. Wanneer zijn tilhulpen interessant?

Niet iedere fysieke belasting ontstaat door trekken en duwen.

Tillen, heffen, positioneren en draaien kunnen minstens zo belastend zijn.

Een onderdeel van 15 of 20 kilo één keer optillen is iets anders dan hetzelfde onderdeel tientallen keren per dienst oppakken en exact positioneren.

Daar kunnen elektrische tilhulpen of andere ergonomische hefsystemen ondersteuning bieden.

Denk bijvoorbeeld aan werkzaamheden waarbij producten:

• vanuit een krat op een werktafel worden geplaatst;
• in een machine worden geladen;
• vanaf een pallet worden opgepakt;
• op verschillende werkhoogtes moeten worden gebracht;
• gekanteld of gedraaid moeten worden;
• nauwkeurig moeten worden gepositioneerd.

Een goede tiloplossing vermindert niet alleen het gewicht dat een medewerker zelf moet dragen.

Ook een ongunstige werkhouding kan ermee worden verminderd.

En juist de combinatie van kracht zetten, herhaling en een ongunstige houding maakt veel werkzaamheden fysiek zwaar.

7. De investering van €4.500 in perspectief

En dan komen we bij een interessante discussie.
Stel dat een elektrische trekker gemiddeld ongeveer €4.500 kost.

Dan wordt regelmatig gevraagd: “Kunnen we dat niet gewoon handmatig blijven doen?”

Natuurlijk kan dat. De vraag is alleen wat de werkelijke kosten daarvan zijn.

Stel dat de trekker vijf jaar wordt gebruikt. Dan praat je puur op aanschafbasis over ongeveer €900 per jaar.

Bij 220 werkdagen is dat iets meer dan €4 per werkdag. En wordt het hulpmiddel door meerdere medewerkers gebruikt, dan daalt de investering per gebruiker nog verder.

Daarmee voorkom je niet automatisch iedere fysieke klacht en het is niet verantwoord om te beloven dat een elektrische trekker een bepaald percentage ziekteverzuim gegarandeerd voorkomt.

Maar de verhouding is wel interessant.

Want wanneer een hulpmiddel dagelijks een belangrijke fysieke belasting wegneemt, kan zelfs het voorkomen of verkorten van één langdurig verzuimtraject de investering al in een compleet ander perspectief plaatsen.

De juiste vraag is daarom niet alleen:

“Wat kost deze elektrische trekker?”

Maar ook: “Wat kost het ons wanneer we de komende vijf jaar niets veranderen?”

8. Preventie als onderdeel van je groeistrategie

Er is nog een reden waarom investeren in hulpmiddelen steeds relevanter wordt.

Personeel wordt schaarser.

In veel technische, logistieke en productieomgevingen is het al moeilijk genoeg om goede mensen te vinden.

Dan is het vreemd om medewerkers die je wél hebt onnodig zwaar fysiek werk te laten uitvoeren wanneer daar inmiddels technische oplossingen voor beschikbaar zijn.

[Interne link: oplossingen voor ergonomisch intern transport]

Een medewerker die aan het einde van een dienst minder lichamelijk uitgeput is, heeft daar zelf voordeel van.

Maar het bedrijf ook.

Denk aan:

• betere duurzame inzetbaarheid;
• minder fysieke belasting;
• aantrekkelijker werk;
• werkzaamheden die voor een bredere groep medewerkers uitvoerbaar worden;
• minder afhankelijkheid van fysieke kracht;
• betere continuïteit;
• efficiëntere interne logistiek.

Dat wordt extra belangrijk bij een vergrijzende beroepsbevolking.

Werk dat iemand op zijn 25e gemakkelijk uitvoert, moet idealiter ook op zijn 55e nog verantwoord gedaan kunnen worden.

Niet door medewerkers te vertellen dat ze “op de juiste manier moeten tillen”.

Maar door het werk zo in te richten dat onnodig zwaar tillen, trekken en duwen zo veel mogelijk wordt voorkomen.

9. Een hulpmiddel is geen kostenpost als het een groter probleem voorkomt

Bedrijven kijken terecht kritisch naar investeringen.
Iedere euro kun je immers maar één keer uitgeven.
Maar precies daarom verdient fysieke belasting een zakelijke benadering.

Een elektrische trekker, elektrische kar of tilhulp moet niet uitsluitend worden bekeken als een ergonomisch product.

Het kan tegelijkertijd een investering zijn in: medewerkers, continuïteit, efficiency en risicobeheersing.

Nederland kent voor werkgevers een relatief langdurige verantwoordelijkheid wanneer een medewerker ziek wordt. Tegelijkertijd laat onderzoek zien dat fysieke belasting nog altijd een belangrijke rol speelt bij klachten en werkgerelateerd verzuim.

Dan is het logisch om niet alleen te kijken naar wat er gebeurt wanneer iemand uitvalt.

Het is minstens zo belangrijk om te onderzoeken wat je vandaag kunt veranderen om die kans te verkleinen.

Soms zit dat in een compleet nieuw productieproces. Maar soms is de oplossing verrassend praktisch.

Een trekker.
Een elektrische kar.
Een tilhulp.

Een investering van een paar duizend euro die iedere werkdag opnieuw een stukje fysieke belasting uit het proces haalt.

En dan blijkt €4.500 ineens helemaal niet zo’n groot bedrag.

Waar begin je?

Begin niet bij het product, begin op de werkvloer.

Kijk naar de werkzaamheden waarbij medewerkers dagelijks veel kracht moeten zetten, zwaar moeten tillen of dezelfde fysieke handeling tientallen keren herhalen.

Breng vervolgens in kaart:

• welk gewicht wordt verplaatst;
• hoe vaak dit per dag gebeurt;
• over welke afstand;
• hoeveel medewerkers het werk uitvoeren;
• welke drempels, hellingen of obstakels aanwezig zijn;
• waar medewerkers klachten of vermoeidheid ervaren.

Pas daarna bepaal je welk hulpmiddel daarbij past.

Want de beste ergonomische investering is niet per definitie de grootste of duurste machine.

Het is de oplossing die een dagelijks probleem daadwerkelijk uit het werkproces haalt.

Benieuwd waar binnen jullie bedrijf fysieke belasting kan worden verminderd? Bekijk onze elektrische trekkers, elektrische karren en tilhulpen, of neem contact met ons op om een praktijksituatie te bespreken.